தமிழை வளர்த்தனரா பார்ப்பனர்கள்?

 

சிறந்த நூலிலிருந்து சில பக்கங்கள்…

தமிழை வளர்த்தனரா பார்ப்பனர்கள்?

நூல் குறிப்பு :
நூல் பெயர் : ‘வெறுக்கத்தக்கதே பிராமணீயம்!’
ஆசிரியர் : கி. வீரமணி
வெளியீடு : திராவிடர் கழக (இயக்க) வெளியீடு
பக்கங்கள் : 160
நன்கொடை
(குறைந்த அளவு) : ரூ.150/-

தமிழுக்காகத் தொண்டு செய்யும் பார்ப்பனர்களைப் பட்டியலிட்டுக் காட்டி  – இவர்களையா எதிர்ப்பது என்று தோள் தட்டுகிறார் திருவாளர் ‘சோ’ ராமசாமி.
பார்ப்பனர்கள் தமிழுக்குத் தொண்டு செய்ததைவிட துரோகம் செய்ததும், இழிவுபடுத்-தியதும் இடைச் செருகல் செய்ததும்தான் அதிகம்!

இவர்கள் பெரிதாக உயர்த்திப் பிடிக்கும் உ.வே.சாமிநாதய்யரே கூட பார்ப்பனர்கள் தமிழுக்குச் செய்து வரும் இழி செயலை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார் என்றால் பலருக்கும் ஆச்சரியமாகக்கூட இருக்கும். ஆனாலும் அவர் கூறியிருக்கிறார் என்பது மட்டுமே உண்மை.
பண்டித மணி மு.கதிரேசன் செட்டியார் அவர்களிடம் உ.வே.சாமிநாதய்யர்வாள் கூறிய இந்தச் செய்தி ‘செந்தமிழ்ச் செல்வி’ இதழில் (ஏப்ரல் 1974) வெளிவந்துள்ளது.
(சிலம்பு 47 – பரல் 9)

“தென் இந்தியாவிலுள்ள பிராமணர் ஒரு வகுப்பாராகவே இருந்து கொண்டு தமிழைத் தாழ்த்தி அடக்கியும், சமஸ்
கிருதத்தை ஆதரித்து உயர்த்தியும் வருகின்றனர் எனவும், சென்னை, அண்ணாமலை என்னும்
இரு பல்கலைக் கழகங்களிலும் பிராமணர் வலுத்த கட்சியாயிருந்து அத்துணை பலமாகத் தமிழுக்குத் தடை செய்து வருவதால், தமிழர்கள் தங்கள் தாய்
மொழியின் நிலையை உயர்த்துவதற்கு ஒன்றுமே செய்ய முடியாதவராயிருக்கின்றனர். பார்ப்பனர்களில் ஒரு சிலர் தமிழருக்கு நீங்காத கடும் வைரிகளாக இருக்கின்றனர்.”

_ இவ்வாறு சொன்னவர் தமிழ்த் தாத்தா என்று கூறப்படும் உ.வே.சா.தான். சாட்சியோ பண்டித மணி மு.கதிரேசன் செட்டியார்.
‘சோ’ கூட்டம் போற்றும் ஒரு பார்ப்பனரே பார்ப்பனர்கள் தமிழுக்குத் தீங்கு விளைவிப்பதுபற்றி விண்டுரைத்தபின் ‘சோ’க்களிடம் பதில் கூறிட என்ன இருக்கிறது?
மற்ற பார்ப்பனர்கள் தமிழுக்குத் துரோகம் செய்கின்றனர் என்று இவ்வாறு கூறும் அதே உ.வே.சாமிநாதய்யர்கூட சங்க இலக்கியங்களில் பார்ப்பனீயத்தை இடைச் செருகல் செய்யத் தயங்கவில்லை என்பதுதான் உண்மை.

புறநானூறு உட்பட்ட சங்க இலக்கியங்களில் இவர் புகுந்து விளையாடிய விவரங்களை பாவலரேறு பெருஞ்சித்திரனார் அவர்கள் “ஆரியப் பார்ப்பனரின் அளவிறந்த கொட்டங்கள்” என்னும் நூலில் விரிவாகவே ஆய்ந்து விவரித்துள்ளார். அதன் ஒரு பகுதி இதோ!

புறநானூற்றில் “ஆன்
முலையறுத்த” – என்று தொடங்கும் 34ஆம் பாட்டில் உள்ள அடிகளில் உள்ள ஒரு சொல்,
யாழ்ப்பாணத்துப் பழைய வெளியீடு ஒன்றில் ‘அறவோர்’ என்று வந்துள்ளது என்று உரையாசிரியர் சிலர் குறித்துள்ளனர். உ.வே.சா. பதிப்பில் அச்சொல் ‘பார்ப்
பார்’ என்று குறிக்கப் பெற்றுள்ளது. பாட வேறுபாடாகக்கூட அச்சொல் இவர் வெளியீட்டில் எழுதப் பெறவில்லை. ‘அறவோர்க்குக் கொடுமை செய்தல் கூடா’தெனும் அறங் கூறும் அவ்வடி, ‘பார்ப் பார்க்குக் கொடுமை செய்தல் கூடா’தென்பதாக இவர் பதிப்பில் காட்டப்பெற்றதும், அதற்குக் ‘கொலைகளில் கொடுமை சான்ற பார்ப்பனக் கொலை’ எனும் காஞ்சிப் புராண அடியை மேற்கோள் காட்டியிருப்பதும், இவ்வாறு பிற ஆரிய உரையாசிரியர்களால் காட்டப்பெற்ற கருத்து மேலும் மேலும் வலியுற வேண்டும் என்னும் உள்நோக்கம் இவருக்கு இருப்பதை நன்கு புலப்படுத்தும். மேலும் அதில் உள்ள 305ஆம் பாட்டில் உள்ள ‘தன்மை’ என்னும் ஒரு

சொல்லுக்கு ‘அவரவர் சாதி இயல்பு’ – _என்று விளக்கம் எழுதியுள்ளார்.
இனி, இவர் உரையுடன் வெளியிட்ட குறுந்தொகை ‘முளிதயிர் பிசைந்த காந்தண் மெல்விரல்’ எனும் 67ஆம் பாட்டின் உரை விளக்கத்தில் நச்சினார்க்கினியரின் (அவரும் ஒரு பார்ப்பனர்) தொல்காப்பிய உரையைச் சுட்டிக்காட்டி, ‘இப்பாட்டிற் கூறப்படும் உணவு வகையினால் நச்சினார்க்கினியர், பார்ப்பானையும், பார்ப்பனியையும் தலைவராகக் கூறியது எனக் கொண்டனர் போலும். பெரும்பாணாற்றுப் படையில் அந்தணர்மனையில் பாணர் பெறும் உணவைப் பற்றிக் கூறியிருக்கும் பகுதி இங்கே ஆராய்தற்குரியது’ என்றும்,

‘அறிவுடையீரே’ என்று தொடங்கும் குறுந்தொகை 206ஆம் பாட்டின் அடியில், ‘பார்ப்பனப் பாங்கனைப் பன்மையாற் கூறுவது மரபென்று தெரிகின்றது” என்றும்,
“ஆசில் தெருவில்” என்று தொடங்கும் 277ஆம் பாட்டின் சிறப்புரையில், ‘ஆசில்’ (குற்றமற்ற) தெருவென்றும் நாயில் (நாய் இல்லாத) வியன்கடை யென்றும் சிறப்பித்தமையால், இங்கே கூறியது அந்தணர் தெருவென்று ‘தோன்றுகின்றது’ என்றும் எழுதி, ‘பார்ப்பாரிற் கோழியும் நாயும் புகலின்னா’ எனும் (இன்னா 3) அடியையும், ‘அந்தணர் அமுதவுண்டி’ (கம்பர்) எனும் பாட்டடியையும் மேற்கோளாகக் காட்டியுள்ளார். இவர் இவ்வாறு காட்டுவதன் நோக்கம், கழகத் தமிழ் இலக்கியங்களில் ஆங்காங்கே ஆரியக் கருத்துகளை வலியுறுத்திக் காட்ட வேண்டுமென்னும் உட்கோளேயாகும்.

தமிழ் மொழிக்கு மிக உழைத்தவரெனச் சொல்லப் பெறும் உ.வே.சாமிநாதய்யர் தமிழ்மொழியின் தனிச் சிறப்பைப் பலவிடங்களில் தாழ்த்தியுள்ளது கவனிக்கத்தக்கது. கழக நூற்பதிப்புகளுக்காக அவர் ஊர் ஊராய் அலைந்ததும், அவற்றைத் திரட்டி ஆராய்ந்து அச்சிட்டதும் அவர் பெருமையை நன்றியுடனும் நினைக்கப் போதுமான அரிய வினைப்பாடுகள் எனின், அந்நூல்களிலெல்லாம் ஆரிய நச்சுக்கருத்துகளைத் தக்கவிடத்தில் மறவாது வைத்துப் போனதும் இவரின் இயல்பான இனவுணர்வை மறவாதிருக்கச் செய்யும் நினைவாகும். தமிழ்மொழி மேல் இவருக்கு ஒருவகைப் பற்று உளதென்றால், அஃது ஆரியத்தைக் கலப்பதற்கு ஏற்ற ஒரு கருவியாக உள்ளதெனும் மாற்றாந் தாய்ப் பாசமே என்க.

பரிமேலழகர், திருக்குறளை எவ்வாறு தம் இனக் கருத்துகளை ஊன்றுவதற்கு ஏற்ற ஒரு விளைநிலமாக எடுத்துக் கொண்டாரோ, அவ்வாறே உ.வே.சா. கழகப் பதிப்புகளைக் கைக்கொண்டார். இன்றியமையாத சொற்களையெல்லாம் வடமொழியாகவே இவர் பயின்றார். பண்புகள் அல்லது குணங்கள் என்று குறிப்பதால் நிறைவுறாத இவர், குணவிசேடங்கள் என்று குறிப்பதால் மன நிறைவுறுவார். மைசூர் நாடு என்று குறிக்காமல் மைஸுர் ஸமஸ்தானம் என்றே குறிப்பார். மேலும் அரசுக்கட்டில் என்பதைச் சிங்காதனம் என்றும், அமைச்சு என்பதை மந்திரி வேலை என்றும், விண்மீன் என்பதை நட்சத்திரம் என்றும், மருத்துவம் என்பதை வைத்தியம் என்றும், வள்ளல் என்பதை உபகாரி என்றும், இளம் பருவம் என்பதை இளம்பிராயம் என்றும், படிகள் என்பதை பிரதிகள் என்றும், முற்றூட்டு என்பதை ஸர்வமானியம் என்றும், கல்வெட்டு என்பதை சிலாசாசனம் என்றும், சான்று என்பதை ஆதாரம் என்றும், நகைகள் என்பதை ஆபரணங்கள் என்றும் கொடி என்பதை துவசம் என்றும், போர் என்பதை யுத்தம் என்றும், பயன்படுத்துதல் என்பதைப் பிரயோகங்கள் என்றும் பலவாறு வடசொற்களைப் பெய்து எழுதுவதில் இவர் பெருமகிழ்வுற்றதாகத் தெரிகிறது.

அவ்வாறு தமிழ்மொழியோடு வடசொற்களை பெய்து எழுதுவதால் வடமொழியாகிய சமஸ்கிருதத்தின் துணையின்றித் தமிழ் இயங்காது என்பது வலியுறுத்தம் பெறல் வேண்டும் என்பது இவர் கொள்கையாக இருக்கலாம். இவர் இதனை, ஒரு கொள்கையாக வலிந்தே கையாண்டுள்ளார் என்பதற்குப் புறநானூற்றுப் பதிப்பின் உரையின் இயல்பு என்னும் பகுதியில் ‘வடசொல்லாட்சி’ என்னும் தலைப்பிட்டு, அப்புறநானூற்று உரையாசிரியரின் உட்கோளை இவர் கண்டுகொண்டதாக எழுதும் பகுதியே அழுத்தமான சான்றாகும். அப்பகுதியில்,

“இவரது உரைநடை பெரும்பாலும் செந்தமிழ்ச் சொல் நிறைந்ததாக இருப்பினும் ஓரோரிடங்களில் சில தமிழ்ச் சொற்களுக்கு வட சொற்களைக் கொண்டு இவர் பொருள்
எழுதியுள்ளார். கடனென்பதற்குப் பிண்டோதக்-கிரியை யென்றும் மருந்தென்பதற்குப் பரிகாரம் என்றும், ஒளிருமென்பதற்குப் பாடஞ்செய்யும் என்றும் அறம் என்பதற்கு தர்மம் என்றும் பூண்டென்பதற்குப் பரித்தென்றும், ஓம்புதல் என்பதற்குப் பரிகரித்தல் என்றும் கூறும் இடங்களையும் இவற்றைப் போன்ற பிறவற்றையும் காண்க.” – _என்று எழுதியுள்ளார்.

புறநானூற்று உரையாசிரியர் கொண்டதாக இவர் குறிப்பிடும் அதே கொள்கையை இவரும் பின்பற்றியதற்குக் கரணியம் புறநானூற்று உரையாசிரியரையும் ஓர் ஆரியப் பார்ப்பனராகக் காட்டுதல் வேண்டும் என்பதோ, அவ்வாறு எழுதுவதுதான் சிறப்பு என்பதை உணர்த்தல் வேண்டும் என்பதோவாகத்தான் இருக்க வேண்டும். மேலும் பண்டைப் புலவர்களிலோ, முற்றூட்டுப் பெற்ற சிற்றரசர்களிலோ ஆரியர்கள் இருப்பாராயின் அவர்களை மிகவும் சிறந்தவர்களாகக் குறிப்பது இவரின் இனப்பற்றையும், ஓரம் போகிய தன்மையையும் நன்கு காட்டுகின்றது.

சோணாட்டுப் பூஞ்சாற்றூர்ப் பார்ப்பான் கவுணியன் விண்ணந்தாயன் என்னும் சிற்றரசனை இவன் “அந்தணத்திலகன்” என்றும் ‘கவுண்டின்னிய கோத்திரத்திற் பிறந்தான்’ என்றும் தேவையற்ற குறிப்புகளை எழுதி வைத்துள்ளார். பாடிய புலவர்கள் குறித்த ஏதேனும் ஒரு சிறு குறிப்பைக் கொண்டே சிலரை இவர் இனத்தவராகக் கொண்டு மகிழும் சிற்றின்ப உணர்ச்சியும் இவருக்கு இருந்திருக்கின்றது. கழகப் புலவர் எருக்காட்டூர்த் தாயங் கண்ணனாரை’ இவர் அந்தணரின் வேள்வித் தீயைப் பாராட்டிக் கூறியிருத்தலால் இவர் அந்தணராகக் கருதப்படுகிறார்’ என்றும் சுள்ளில் ஆத்திரையனார் என்னும் புலவரை ‘ஆத்திரையன்_ அத்திரி குலத்தில் பிறந்தவர்; இவரது பெயர் குடிப்பெயர்; இதனால் இவர் அந்தணராகக் கருதப்படுகிறார்’ என்றும் மதுரைக் கணக்காயனார் மகனார் நக்கீரனாரை ‘இவர் குலம் ஒருவகை வேதியர் குலமென்பது சிலர் கொள்கை’ என்றும் வேம்பாற்றூர்க்குமரனார் என்னும் புலவரைக் குறிப்பிடுங்கால், ‘வேம்பாற்றூர் என்பது மதுரைக்கு கிழக்கே உள்ள ஓர் ஊர்; வேம்பத்தூரென இக்காலத்து வழங்கும்; குலசேகரச் சதுர்வேதி மங்கலமென்றும் இதனுக்கு ஒரு பெயருண்டென்று சிலாசானத்தால் தெரிகிறது”என்னும் குறிப்பெழுதி, ‘கடைச் சங்க புலவர் காலந்தொடங்கி இன்றுவரை அந்தணர்களே தமிழ்ப் புலவர்களாக இவ்வூரில் விளங்கியிருத்தல் கண்கூடாதலாலும், பெயராலும் இவர் அந்தணராகக் கருதப்படுகிறார்’ என்றும் இன்னும் பலவாறும் இவர் குறிப்புகளைத் தம் இனம்சார்பாக எழுதிக் கொள்வது வழக்கம்.

மேலும், மதுரை வேளாசான் என்னும் புலவர் ஒருவர் எழுதிய புறப்பாடற் குறிப்பைக் கொண்டு “ஒரு வேந்தனிடமிருந்து மற்றொரு வேந்தன்பால் அந்தணன் தூது செல்லுதற்குரியவன் என்பது இவர் பாடலால் தெரிய வருகின்றது” என்று தம் இனத்திற்கு அரசர்கள் கொடுத்ததும் கொடுக்க வேண்டியதுமான ஏற்றத்தையும் மன வேட்கையையும் இவர் வெளிப்படுத்தியிருப்பதைப் பார்த்தால், கழக நூற்பதிப்பு என்னும் கல் தரையில் இவர் தம் இனப் பதிவை எத்துணை ஆழமாகச் செதுக்கி வைத்துள்ளார் என்பது தெற்றெனப் புலப்படும்.

– பாவலரேறு அவர்களின் இத்தகைய ஆதாரப்பூர்வமான ஆய்வுக்கு ‘சோ’விடமிருந்து தக்க மறுப்பு உண்டா?
உ.வே.சா.வைப் பற்றி பார்ப்பனர்கள் விளம்பரப்படுத்துவது குறித்து தந்தை பெரியார் அவர்கள் ‘குடிஅரசு’ (10.3.1935 பக்கம் 3, 4) தலையங்கத்தில் பின்வருமாறு குறிப்பிட்டுள்ளார்கள்.

“பார்ப்பனர்கள், டாக்டர் சாமிநாதய்யர் விஷயத்தில் இவ்வளவு பிரயாசை எடுத்துக் கொண்டதன் அந்தரங்க நோக்கம் என்ன என்பதை பார்ப்பனரல்லாதார் நன்றாகத் தெரிந்து கொள்ளும்படி வெளிப்படுத்த விரும்பியே இவ்விஷயங்களை எழுத முன் வந்தோம்.
உண்மையில் இந்தப் பார்ப்பனர்கள் தமிழ் பாஷையின் மேலும், தமிழ் அபிவிருத்தியிலும் ஆசையுடையவர்களானால் இந்த டாக்டர் அய்யர் அவர்களை இன்று பார்ப்பனர்கள் கவுரவம் பண்ணுவதற்குக் காரணமாக இருந்த, அவருடைய ஆசிரியரான காலஞ்சென்ற மகா வித்துவான். மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளை அவர்களைப் பற்றியோ, கும்பகோணம் காலேஜில் தமிழாசிரியராக இருந்த காலஞ்சென்ற தியாகராஜச் செட்டியார் அவர்களைப் பற்றியோ குறிப்பிடாமல் இருந்திருக்க முடியாது.

ஆனால் இவர்களைப் பற்றிப் பொது ஜனங்கள் தெரிந்து கொள்ளும்படி செய்யவோ இவர்கள் அய்யர் அவர்களுக்கு செய்த நன்றியை எடுத்துக்காட்டவோ எந்தப் பார்ப்பனரும், எந்தப் பார்ப்பனப் பத்திரிகையும் முன்வரவில்லை.

அன்றியும் தமிழைப் படிப்பாரும், ஆதரிப்பாரும், படிப்போர்க்கு உதவியளிப்பாரும் இல்லாதிருந்த காலத்தில் மதுரையில் தமிழ்ச் சங்கத்தை ஏற்படுத்தி, அதன் பயனையும் பெரும்பாலும் பார்ப்பனர்களே அடையும்படி செய்து அச்சங்கத்தின் வளர்ச்சிக்காகவே சாகும் வரையிலும் உழைத்துக் காலஞ்சென்ற பாண்டித்துரைத் தேவர் அவர்களைப் பற்றி மனதினாலாவது இந்தப் பார்ப்பனர்கள் நினைத்ததுண்டா?

தொல்காப்பியம் போன்ற தமிழ் இலக்கணங்களையும், மற்றும் பல இலக்கியங்களையும் மிகுந்த பிரயாசையுடன் தேடி வெளியிட்ட காலஞ்சென்ற சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளை அவர்களைப் பற்றி இந்தப் பார்ப்பனர்கள் ஒரு வார்த்தையேனும் பேசுவதுண்டா?

தற்பொழுது கரந்தைத் தமிழ்ச் சங்கத்தை வைத்து நிர்வகித்து பெரும்பாலும் தனது வாழ்நாளை அதற்காகவே அர்ப்பணம் பண்ணிவரும் தோழர் உமாகேசுவரன் பிள்ளை அவர்களின் முயற்சிகளுக்கு இந்தப் பார்ப்பனர்கள் துணை செய்யாவிட்டாலும்கூட பாதகஞ்செய்யாமல் இருக்க வேண்டும் என்றாவது நினைக்கிறது உண்டா?

உண்மையில் பார்ப்பனர்களுக்குக் கொஞ்சமாவது தமிழ் மொழிக்கும், தமிழ் அபிவிருத்திக்குப் பாடுபட்டவர்களுக்கும், பாடுபடுகின்றவர்களுக்கும் பெருமை கொடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருக்கிறதா என்பதை இதுவரையிலும் சொல்லி வந்ததைக்கொண்டும், மேலே நாம் எடுத்துக்காட்டியவர்களின் ஊழியத்தைச் சிறிதாவது பாராட்டுவதற்கு முயற்சியெடுக்காததைக் கொண்டும் அறிந்திருக்கலாம்!’’ என்று தந்தை பெரியார் குறிப்பிட்டுள்ளார்கள்.
1901இல் மதுரை தமிழ்ச்சங்கம் அமைத்த ஞானியாரடிகள் பிராமணன் என்று சாதிக்கும் அளவுக்கு ‘சோ’வின் ஆத்திரம் அறிவை மழுக்கி இருக்கிறது! ஆதாரங்களைத் தெரிந்து கொள்வதிலும், வெளியிடுவதிலும் அவருக்குள்ள பொறுப்பற்ற தன்மையைத்தான் இது வெளிப்படுத்தும்.

அந்த ஞானியாரடிகள் வேறு யாருமல்லர். தந்தை பெரியாரால் துவக்கப்பட்ட ‘குடிஅரசு’ இதழை (2.5.1925) முதன் முதலில் துவக்கி வைத்தவர் அவர்தான்.
அவர் பார்ப்பனரல்ல_ – வீர சைவ மரபினர் என்று ஆதாரத்துடன் ‘துக்ளக்’குக்கு ஞானியாரடிகள் தமிழ்ச் சங்கத்தின் சார்பில் திரு.அ.நா.பாலகிருஷ்ணன் அவர்களால் எழுதப்பட்ட கடிதத்தை ‘துக்ளக்’ வெளியிடவில்லை (ஆதாரம்: ‘சங்கொலி’, 16.2.2001 பக்கம் 8).
‘சோ’வின் அறிவு நாணயத்திற்கு இது ஒன்று போதாதா?

“திரு” என்ற அழகிய தமிழ்ச் சொல்லைப் பயன்படுத்துவதில் கூட உ.வே.சா., இரா.இராகவய்யங்கார்கள் போட்ட முட்டுக்கட்டை கொஞ்ச நஞ்சமல்ல! இதுபற்றி பேராசிரியர் முனைவர் சாரதா நம்பி ஆரூரான் அவர்கள் “தனித் தமிழ் இயக்கத்தின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும்” என்ற நூலிலிருந்து “குறளீயம்” இதழில் (1.11.2000) வெளிப்படுத்தியுள்ளார். அதன் விவரம் இதோ!

‘திரு’வை எதிர்த்து தமிழறிஞர் இரா.இராகவய்யங்கார், உ.வே.சாமிநாதய்யர் முதலானோர் எழுதினர். இரா.இராகவய்யங்கார் ‘சுதேசமித்திரன்’ இதழில் ‘திரு’ என்ற சொல் ‘ஸ்ரீ’ என்பதுபோலச் செவிக்கு இன்பம் பயவாது என்றும் ‘திரு’ என்னும் அடையாளமும் உதவாது என்றும் மறுத்தெழுதினார்.
‘திரு” என்பதே தொன்று தொட்ட வழக்கு என நாவலர் ச.சோமசுந்தர பாரதியாரும் ‘மங்கல மொழி ‘திரு’ என பண்டிதமணி கதிரேசஞ்செட்டியாரும் ‘திருவின் பெருமை என’ நாவலர் ந.மு. வேங்கடசாமி நாட்டாரும் எழுதினர். இத்‘திரு’ போராட்டத்தில் தேவநேயப் பாவாணரும் ஈடுபட்டுத் ‘திரு’வின் பழைமையையும் ‘ஸ்ரீ’யின் பிற்பட்ட வரலாற்றையும் ‘திரு’வின் வேர் மூலத்தையும் விளக்கித் ‘திரு’ என்னும் சொல் தென் சொல்லே என்ற கட்டுரை வரைந்தார் என்று “தனித் தமிழ் இயக்கத்தின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும்” என்ற நூலில் கூறப்பட்டுள்ளது.

தமிழில் உள்ள ஒரு சொல்லைப் பயன்படுத்துவதற்குக்கூட தொல்லை கொடுத்தவர்கள்தான் தமிழுக்குத் தொண்டு செய்தவர்களா?
உலகம் போற்றும் உயர் கருத்துகளை வாரி வழங்கிய திருவள்ளுவரைக் கூட இவாள் கொச்சைப்படுத்தாமல் விட்டது கிடையாதே!
உ.வே.சா. அய்யர் The Kural or the Maxims of Thiruvalluvar (1916) என்று ஆங்கிலத்தில் திருக்குறளை மொழிபெயர்த்து இருக்கிறார். அதன் முன்னுரையில்,

…Tradition declares that he was the child of a Brahman father named Bhaghavan and a Pariah mother Adi who had been brought up by another Brahman and given in marriage to Bhaghavan. Six other children are named as the issue of this union, all of whom have debbled in poetry.

“திருவள்ளுவரின் தந்தையார் பகவன் என்ற பார்ப்பனராவார். இவரது தாயார் ஆதி என்கிற பறைச்சி. ஆதியை இன்னொரு பார்ப்பனர் அழைத்து வந்து பகவனுக்கு மணம் முடித்து வைத்தார். ஆதி-_ – பகவன் கூட்டுறவால் திருவள்ளுவரன்றி ஆறு குழந்தைகள் பிறந்தனர். அக்குழந்தைகளுக்குப் பெயர்களும் சூட்டப்பட்டன என்று மரபுவழிச் செய்தியாக சொல்லப்படுவதோடன்றி இதனைக் கவிதையாகவும் எழுதி வைத்துள்ளனர்” என்று எழுதியுள்ளார். ஒரு பாடலில் இக்கருத்தை கபிலனே சொல்லுவதாக அமைந்து இருக்கிறது. அதில்கூட ‘அந்தணர் வளர்க்க யானும் வளர்ந்தேன்’ என்று கடைசி வரி முடிக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும் அதே முன்னுரையில்,

“Thiruvalluvar does not treat of the fourth objective separately and Hindus say that he has submitted himself to the orthodox rule that none but a Brahman should be a teacher of spritual truth to mankind”.
அதாவது, “திருவள்ளுவர் நான்காவதான வீட்டுப் பேற்றைப் பற்றி தனியாக ஏதும் கூறவில்லை. மனித குலத்திற்கு ஆன்மிக உண்மைகளைப் பார்ப்பனரைத் தவிர வேறு எவரும் போதிக்கக் கூடாது என்ற பழங்கால வைதிக (வேத) விதிகளுக்கு திருவள்ளுவர் தம்மை உட்படுத்திக் கொண்டார் என்று இந்துக்கள் கூறுகிறார்கள்” என்று எழுதினார்.

(க.திருநாவுக்கரசு அவர்களின் திருக்குறளும்
– திராவிடர் இயக்கமும் – ‘சங்கொலி’, 14.6.1996)

தமிழினத்தின் ஒரு தலைசிறந்த சிந்தனை-வாதியைப் பார்ப்பானுக்குப் பிறந்தவன் என்பதும், ஆன்மிகம் பற்றிப் பேசும் தகுதி ஒரு சூத்திரத் தமிழனுக்குக் கிடையாது; அது பார்ப்பனர்கள் சம்பந்தப்பட்டது என்பதும் பார்ப்பனத் திமிர் அல்லாமல் வேறு என்ன?

பெரிய படிப்பாளி, பன்மொழி அறிஞர் என்று பீற்றிக் கொள்ளும் ஒரு பார்ப்பனரின் தகுதியே இவ்வளவு தரைமட்டமாக இருக்கிறதே – இதற்குச் ‘சோ’வின் பதில் என்ன?

அறிவாளி என்றாலே அவன் பார்ப்பானா-கத்தான் இருக்க முடியும் – அல்லது பார்ப்பானுக்குப் பிறந்தவனாக இருக்க முடியும் என்பதைச் சகித்துக் கொள்ள முடியுமா? இத்தகைய கூட்டத்தை வெறுக்காமல் தான் இருக்க முடியுமா?

தமிழுக்காகப் பாடுபட்டதாகப் பாவனை செய்யும் இந்தப் பார்ப்பனர்களை ஒரு இடத்தில் தட்டினால், அவர்களின் உள்ளுணர்வு என்ன என்பது சட்டென்று புரிந்துவிடும். அதுதான் சமஸ்கிருதம் பற்றியது. எந்தப் பைத்தியக்காரப் பார்ப்பானைக் கேட்டாலும் தமிழை விட சமஸ்கிருதம் தான் உயர்ந்தது என்று கூறுவான்.
பார்ப்பான் வீட்டுப் பெயர்களில் தப்பித் தவறிக்கூட ஒரு தமிழ்ப் பெயரை மருந்துக்கும் காண முடியுமா?

இவ்வளவு பேசும் பார்ப்பனர்கள் தமிழ்நாட்டில் தமிழன் கட்டிய கோயில்களில் தமிழ்மொழி வழிபாட்டு மொழியாக இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லிப் பாருங்கள்_ முகம் எண்கோணமாக மாறும்_ – மிளகாயைக் கடித்ததுபோல எரிந்து விழுவார்கள். அதனை எதிர்த்து நீதிமன்றம் போவார்கள்.
ஏன்? இதே ‘சோ’ தமிழ் வழிபாட்டு மொழிபற்றி என்ன எழுதினார்?

“மொழி ஆர்வமா? மத துவேஷமா?” என்று தலைப்பிட்டு தலையங்கமே தீட்டினாரே ‘துக்ளக்’கில் (18.11.1998).
“நம்மைவிட மிக மிகப் பெரியோர்கள்_ நம்மால் கனவிலும் எட்டிப் பிடிக்க முடியாத உன்னதமான நிலையில் உள்ளவர்கள் _ புருஷோத்தமர்கள் இறைவனைத் துதித்து இயற்றிய பாடல்களும், கோத்திரங்களும் பெரும் சக்தி வாய்ந்தவை என்ற நம்பிக்கை ஹிந்துக்களுக்கு உண்டு. ரிஷிகள், துறவிகள், நாயன்மார்கள், ஆழ்வார்கள் போன்ற புண்ணிய சீலர்கள் இயற்றிய துதிகளில் அடங்கியிருக்கும் வார்த்தைகளின் பொருளுக்கு மட்டுமல்ல அந்த சொற்களின் சப்தத்திற்கும்கூட சக்தி உண்டு என்பது நம்பிக்கை. ஆகையால் அப்பெரியோர்களினால் செய்யப்பட்ட துதிகளின் மொழி பெயர்ப்பு, அவற்றின் பொருளைப் புரிந்து கொள்ள உதவுமே தவிர, அவற்றின் புனித சக்தியைப் பாதுகாக்க உதவாது. இதற்குக் காரணம் மொழிகளின் மேன்மையல்ல, ஒலியின் சக்தி**
என்று எழுதியவர்தான் இந்த சோ. இதில் உள்ள ‘சாமர்த்தியம்’ என்ன தெரியுமா?

தாய்மொழி, தமிழ் மொழி என்றெல்லாம் சும்மா பேத்தாதீர்கள் _ – சமஸ்கிருத மொழியில் உள்ள ஒலிக்குத்தான் சக்தி உண்டு _ அதனால்தான் அதனை வழிபாட்டு மொழியாக வைத்துக் கொண்டுள்ளோம்_ – தமிழ் மொழியின் ஒலிக்கு அந்தச் சக்தியெல்லாம் கிடையாது என்பதைச் சுற்றி வளைத்து சாமர்த்தியமாக எழுதுகிறார்.
இன்னும் ஒருபடி மேலே சென்று அது இந்துக்களின் நம்பிக்கையாம்.

விவாதம் கிவாதம் என்று அண்டத்தையே புரட்டுவது போலப் பேசும், எழுதும் இவர் அறிவு ரீதியாக நேர்மையாக விவாதம் புரிய முடியாத ஓர் இடத்தில் நம்பிக்கை என்னும் ஆமை ஓட்டுக்குள் ஓடிப் பதுங்கி விட்டார்.

ஒலிக்குத்தான் சக்தி என்றால், கோயிலுக்குள் குந்த வைக்கப்பட்டுள்ள அந்தக் கடவுளுக்குச் சக்தி இல்லையா என்று கேட்கத் தோன்றலாம்; ஒலியின் மூலம்தான் ஒரு கடவுள் திருப்தி அடைவாரா? அவர் என்ன வெறுப்பு _விருப்பு அற்றவரா? இந்தக் கேள்விகளைக் கேட்கக் கூடாது!
அவர்தான் ஒரே வார்த்தையில் விவாதத்தை முடித்து விட்டாரே_ – “நம்பிக்கை.”

இனிமேல் சோவிடம் உரையாடல் நடத்துபவர்களும், விவாதம் செய்பவர்களும் ‘அது என் நம்பிக்கை!’ என்று கூறி அவர் வாயை அடைத்துவிடலாம். நம்பிக்கை என்று சொல்லிவிட்டால், அதற்கு மேல் தான் விவாதத்துக்கும் அறிவுக்கும் இடம் இருக்க முடியாதே! சோ எப்படிப்பட்ட விவாதப்புலி_ அறிவாளி என்பதற்கு இதுதான் அளவுகோல்!

சோவாக இருந்தாலும் சரி, வேறு எந்தப் பார்ப்பனராக இருந்தாலும் சரி அவர்கள் பற்றெல்லாம் சமஸ்கிருதத்தின் மீதுதான்_ – தமிழ் மீது அல்ல! அதே நேரத்தில் பிழைப்புக்காக மட்டும் அவர்களுக்குத் தமிழ் வேண்டும்.

சிதம்பரம் நடராசர் கோயிலில் ஆறுமுகசாமி என்ற அறுபது வயது முதியவர் திருவாசகம் பாடியதற்காக, கோயில் தீட்சதர் பார்ப்பனர்கள், முதியவர் என்று கூடப் பாராமல் அடித்து உதைத்தார்களே_ – (‘கல்கி’, 4.6.2000).

அது பற்றி ஒரு வரி கண்டித்து எழுதியதுண்டா இந்த சோ?
சோவின் எழுத்துகளில் சாமர்த்தியம் இருக்கலாம்_ – ஆனால் உண்மை எதுவும் இல்லை என்பது மட்டும் உண்மை! அதன் உள்ளீடு எல்லாம் எப்படியும்

பார்ப்பனீயத்தை உயர்த்திப் பிடித்துக் காட்ட வேண்டும் என்பதே! ♦

- உண்மை இதழ்,1-15.1.24

திருவள்ளுவர் நல்ல அறிவாளி, ஆராய்ச்சிக்காரர்

 

- தந்தை பெரியார்

குறளில் ஏதோ சில குறைகள் இருக்கலாம். இருக்கமுடியும். ஏனென்றால் அது 1950ஆவது வருடத்திய (இன்றைய) மாடல் அல்ல. 2000 வருடத்திற்கு முந்திய சங்கதி. திருவள்ளுவர் திரிகாலமுணர்ந்த முனிபுங்கவரென்றோ, ஞானியென்றோ நாம் கொள்ளவில்லை. 2000 வருடங்களுக்கு முன்னர் ஒருவன் எவ்வளவு அறிவாளியாய் இருந்தாலும் எலக்ட்ரிக் லைட், ஒலிபெருக்கி, மோட்டார் முதலியவைகளைக் கண்டிருப்பானா? மதவாதிகள் வேண்டுமானால் எல்லாக் காலத்தையும், முக்காலத்தையும் உணர்ந்த மகான் இவர் என்று பலரை விளம்பரப்படுத்தலாம். ஆனால் அது பகுத்தறிவுக்கு ஒவ்வாதது. நாம் திருவள்ளுவரை மகான் என்றோ அவதார புருஷரென்றோ ஒத்துக் கொள்ள மாட்டோம்.

திருவள்ளுவர் நல்ல அறிவாளி, ஆராய்ச்சிக்காரர். அந்தக் காலத்தில் மக்களிடம் பரவி இருந்த மூட எண்ணங்களோடு போராடிய அறிஞர் என்ற அளவில் தான் ஒத்துக்கொள்ள முடியும்.

அந்தப்படியிருக்க 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னதாக திருவள்ளுவர் சொன்னவை எல்லாம் அப்படியே இன்றைக்கும் ஏற்றதாக இருக்க முடியுமா? இன்றைய நிலைக்கு நான் பேசும் கொள்கைகள் சரி, என் திட்டங்கள் சரி என்றால் எனக்குப் பிறகும், இன்னும் 100, 200, 1000 வருடங்களுக்குப் பிறகும் என் கொள்கைகள், நான் வகுத்த திட்டங்கள் கொஞ்சங்கூட மாற்றப்படாமல் அப்படியே இருக்கவேண்டுமே என்பது என்ன நியாயம்? அந்தப்படி இருக்க முடியுமா?

திருக்குறள் ஒரு மதத்தைத் தழுவியோ, ஒரு மதத்தின் உயர்வுக்கு ஆகவோ எழுதப்பட்ட நூல் என்றில்லாமல், மக்களின் வாழ்க்கைக்கு, மக்கள் தங்களுடைய வாழ்க்கையிலே கையாள வேண்டிய வழி, வகைகள் பற்றி எழுதப்பட்ட நூல் என்று ஆகிறது. குறளாசிரியர் காலத்தில் இந்து மதம் என்பது இல்லை. இந்து மதம் என்று இருந்திருந்தால் திருக்குறளில் ஓர் இடத்திலாவது இந்து என்ற சொல்லைக் குறிப்பிட்டிருக்கலாம். ஆனால் 1,330 பாட்டுகளிலும் ஓர் இடத்திலாவது இந்து என்ற சொல் காணப்படவேயில்லை.

அதுமட்டுமல்ல; குறளாசிரியர் கடவுளையும், மோட்ச, நரகத்தையும் ஒத்துக் கொள்ளவில்லை. குறளில் நீங்கள் அறம், பொருள்,  இன்பம் என்ற அளவில்தான் காண முடியுமே தவிர, வீடு, மோட்சம் பற்றி அவர் கூறியிருப்பதாக இல்லை.  அறம், பொருள்,  இன்பம் என்றுதான் முப்பிரிவு கூறுகிறார், மோட்ச சாம்ராஜ்யத்தை விட்டு விட்டு.

திருவள்ளுவர் கடவுளைப் பற்றி கவலைப்படவில்லை என்று கூறினேன். திருக்குறளின் முதல் அத்தியாயத்தில் கடவுள் வாழ்த்து என்று ஓர் அதிகாரம் இருக்கிறது. அதில் உருவ வணக்கக் கொள்கைகள் இடம் பெறவில்லை. மேலும் இந்து மதக் கடவுள்களைப் பற்றிய புகழ் பாசுரம் அந்தப் பத்துப் பாட்டுகளிலும் கிடையாது.

23.5.1950 அன்று பெங்களூரு திருவள்ளுவர் கழக விழாவில் ஆற்றிய உரையிலிருந்து

- உண்மை இதழ், 16-31.01.26

இந்துத் திருமண (தமிழ்நாடு) திருத்த மசோதா (அரிய ஆவணம்)

 

[தந்தை பெரியாரின் சுயமரியாதை இயக்க இலக்குகளில் முதன்மையான சுயமரியாதைத் திருமணச் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்ட போது சட்டமன்றத்தில் அண்ணா ஆற்றிய உரையின் ஒரு பகுதி]

மாண்புமிகு திரு. சி.என். அண்ணாதுரை:

சட்டமன்றத் தலைவர் அவர்களே, இந்தத் தீர்மானத்திற்குச் சில திருத்தங்களைக் கொண்டு வரவேண்டுமென்று திருத்தங்கள் கொண்டு வரப்பட்டிருக்கும் என்று கருதுகிறேன்.  இந்த மசோதா, இதே மன்றத்தில் இரண்டு துறைகளுக்குமேல் கருத்துச் சொல்லப்பட்ட ஒரு பிரச்சினையாகும். முன்னாலே, என்னுடைய நினைவு சரியான நினைவாக இருக்குமேயானால், குட்டி கிருஷ்ணன் நாயர் சட்ட அமைச்சராக இருந்த காலத்தில் இதற்கென முயற்சியெடுக்கப்பட்டது. அதற்குப் பிறகு 1957இல் ஒரு முறை முயற்சி எடுக்கப்பட்டது. அதற்குப் பிறகு 1965லேயும் முயற்சி எடுக்கப்பட்டது. இப்பொழுதும் இந்த முயற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கிறோம். இந்தப் பிரச்சினைகள் மூன்று, நான்கு முறைகள் வந்த நேரத்தில் இதைப்பற்றிக் கருத்து தெரிந்தவர்கள் படிப்படியாக எப்படி மாறி வந்திருக்கிறார்கள் என்பதை அந்த விவாதங்களைப் படித்துப் பார்த்தால் தெரியும். முதன்முதலில் இப்படிப்பட்ட திருத்தம் வந்தபோது பதறியவர்கள் பலர் இப்பொழுது பதறுகின்றவர்கள் ஒருவருமில்லை. இரண்டாவது முறை இந்தப் பிரச்சினை வந்த நேரத்தில் பதறுகின்றவர்கள் குறைவாக இருந்தாலும் சில பேர்களிடம் பயம் இருந்தது. இப்பொழுது அப்படிப்பட்ட பயம் கூட இல்லை. இப்பொழுது இருக்கும் பிரச்சினையெல்லாம், நம்முடைய டாக்டர் ஹாண்டே அவர்கள், திரும்பத் திரும்ப உங்களுக்கு இந்துதானா கிடைத்தான். அவன் தலையிலேயே குட்டுகிறீர்களே என்கிறார். முஸ்லிம்களைத் திருத்த வேண்டுமென்றால் இஸ்லாமியர்கள் முயற்சி எடுத்துக் கொள்வார்கள். அது வரவேற்கத்தக்கதாக இருக்கும்; இந்து சமுதாயத்தை மாத்திரம் பிரித்துக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் என்ன வருகிறது என்றால், மற்ற எல்லா மார்க்கங்களையும்விட இந்து மார்க்கத்தில் தத்துவத்தைப் பொறுத்தவரையில் இதில் விடப்பட்டது ஒன்றுமில்லை. எல்லாத் தத்துவமும் இதனிடம் உள்ளன என்றும் இதற்கு இந்து மதத்தில் அழிவற்ற தன்மைதான் காரணம் என்று சொல்வோரும் இருக்கிறார்கள். அதன் நிர்ணயமற்ற தன்மைதான் காரணம் என்று சொல்கிறவர்களும் இருக்கிறார்கள். இதில் எது உண்மையாக இருந்தாலும், இந்து மதம் என்று சொல்வதாலே டாக்டர் ஹாண்டே அவர்கள் அது இந்துவுக்குத்தானே உள்ளது. மற்றவர்களுக்கு இல்லையா என்றெல்லாம் எண்ணத்தேவையில்லை. உண்மையான இந்து, திருத்தத்திற்குப் பயப்படக்கூடாதென்று சுவாமி விவேகானந்தர் சொன்னதாக நினைவு. உண்மையான இந்து காலத்தின் கருத்துகளுடைய பகுதிகளைக் கொள்ள வேண்டுமென்று சுவாமி விவேகானந்தர் சொன்னதாக நினைவு. உண்மையான இந்து ஜாதியை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டான் என்று இந்து மதத்தைச் சார்ந்தவர்களே எடுத்துச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஆகையால், தலைப்பைப் பார்த்து இது இந்துவுக்குத்தானா என்று கவலை கொள்ளத் தேவையில்லை.

டாக்டர் ஹாண்டே அவர்கள் சிறந்த நண்பர். முதன் முதலில் அவர் பெயரைச் சொன்னதும் அது இந்துப் பெயர் என்றுகூட எனக்கு நினைவுக்கு வரவில்லை. நண்பர்கள் என்னிடம் டாக்டர் ஹாண்டே என்று இருக்கிறார். நல்ல திறமையாக அரசியல் கருத்துகளைப் பேசுவார்கள் என்று சொன்னபொழுது அவர் ஓர் இந்துவாக இருப்பார் என்று நாங்கள் நினைக்கவில்லை.  அந்தப் பெயர் அப்படி இருந்தது. ஆனால், அவர் எனக்கு அறிமுகமான பிறகுதான் அவர்கள் நம்முடைய இனத்தைச் சார்ந்தவர்கள் என்று நினைவே வந்தது.  முதன் முதலில் அது ஆங்கிலோ-இந்தியரின் பெயர் என்றுதான் நினைத்தேன் கன்னட மொழியிலே என்ன பொருளோ எனக்குத் தெரியாது.

திரு. கே. விநாயகம்: வெங்கட்ரமணா

ஹாண்டே என்பது பெயர்

ஹாண்டே என்பது ஜாதியின் பெயர்.

மாண்புமிகு திரு. சி.என். ‘அண்ணாதுரை’:

வெங்கட்ரமணா ஹாண்டே என்று முதலிலேயே சொல்லியிருந்தால் எனக்கு இந்தச் சந்தேகம் வந்திருக்காது. டாக்டர் ஹாண்டே அவர்கள் மெடிக்கல் கல்லூரியில் சேர்ந்த பிறகு ‘டாக்டர் ஹாண்டே’ என்று தெரிவித்து அதன் பிறகு அவ்வாறு ஏற்பட்டிருக்கும் என்று கருதுகிறேன். அதனால் வந்திருக்கலாம். இப்படித் தனிப்பட்ட மாறுதல்களை ஏற்படுத்திக் கொள்வதைவிட நீங்கள் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டியது. கடந்த 30 ஆண்டு காலமாக 35 ஆண்டு காலமாகத் திருமண முறையிலே ஒரு மாறுதல் ஏற்பட்டுக் கொண்டு வருகிறது. பெருத்த எதிர்ப்புக்கிடையில், பல்வேறு அய்யப்பாடுகளுக்கிடையில், மக்கள் அச்சத்திற்கு மத்தியில் இது துவக்கப்பட்டது. பல்லாயிரக்கணக்கான திருமணங்கள் இந்த முறையிலே நடைபெற்று அந்தத் திருமணங்களைச் செய்து கொண்டவர்கள் அடுத்த தலைமுறையைப் பெற்றுத் தரத்தக்க அளவிற்கு இந்தத் திருமண முறையில் வயது ஏறியிருக்கிறது.

பொது மக்கள் பல ஆண்டுகளாக ஒரு குறிப்பிட்ட பழக்க வழக்கங்களை மேற்கொண்டவர்களானால் அந்தப் பழக்கவழக்கங்களுக்குச் சட்ட வடிவம் கொடுப்பதுதான் சட்டம் என்று ஏற்படுத்தப்படும்.

CUSTOM BY USAGE BECOMES LAW, CUSTOM BY USAGE GETS LEGAL SANCTION.

அந்த மாதிரி 30, 40 வருஷங்களாகத் தமிழ்நாட்டிலே ஏற்பட்டிருக்கின்ற ஒரு புதிய முறைக்கு இப்பொழுது நாம் ஒரு சட்ட வடிவம் கொடுக்கிறமே தவிர, இந்தச் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்ட பிறகு அனைவரும் சுயமரியாதைத் திருமணம் தான் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று சொல்லும் சட்டம் அல்ல இது. வழக்கறிஞர் மொழியிலே சொன்னால் IT IS PERMISSIVE LEGISLATION.

இப்படியும் செய்து கொள்ளலாம். இந்தத் திருமணம் சட்டபடி செல்லத்தக்கது. தமிழகத்திலே திருமணம் நடத்துவது என்றால் இப்படித்தான் செய்யவேண்டுமென்று மற்றவர்களைக் கட்டுப்படுத்துகின்ற, மற்ற திருமண முறைகளைத் தடுக்கின்ற சடடம் அல்ல. இது மற்றவர்களைத் தடுக்கிற, கட்டுப்படுத்துகின்ற சட்டமாக இருந்தால் பொது ஜன அபிப்பிராயத்தைக் கட்டாயம் அறிய வேண்டும் மற்ற முறைகளைக் கட்டுப்படுத்தாத, மற்ற முறைகளைத் தடுக்காத இந்த முறையை ஏற்றுக் கொண்டு திருமணம் செய்து கொண்டவர்கள், இந்த முறையின்படி செய்து கொள்ள வேண்டுமென்று விரும்புகின்றவர்கள் ஆகிய இவர்களுக்கு அனுமதி தருகிற சட்டமாக இருப்பதானாலும், இதற்கு நம்முடைய நண்பர் பொன்னப்ப நாடார் போன்ற அறிவுடையோர்களுக்குச் சொன்னாலும் போதுமென்று நம்புகிறேன். அவர்களுக்குத் தட்டுப்படாத சில கருத்துகளை உலகத்திலே தேடிதேடிப் பார்க்கப் போகிறோம் என்ற காரணத்தினால் சொன்னார் என்றுதான் நான் எண்ணிக் கொள்கிறேனே தவிர, அவசியத்தின் காரணமாகச் சொன்னார் என்று ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. ஏனென்றால், திருமணத்தைப் பற்றியும் அவருக்குத் தெரியும். அவருடைய பருவத்தில் திருமணச் சுவையின் பகுதியே அதிகம். இப்பருவத்திலேயே இருக்கிறார்.

THIRU R. PONNAPPA NADAR: I AM THE FATHER OF SIX CHILDREN.

மாண்புமிகு திரு சி.என். அண்ணாதுரை: நம்முடைய பொன்னப்ப நாடார் அவர்கள் ஆதரிக்கிறார்கள். அந்தச் சுவையை அவ்வளவு அனுபவித்திருக்கிறார்கள் சட்ட நுணுக்கமும் தெரிந்திருக்கிறார்கள். ஆகையினால் அவரைப் போன்றவர்கள் இதற்கென உள்ள பொறுக்குக் கமிட்டியிலேயிருந்து நல்ல பல கருத்துகளைக் கொடுத்து, இந்தச் சட்டம் தேவையுள்ள சட்டம் என்பது மட்டுமல்லாமல், இது நல்ல நிலையிலுள்ள சட்டம் என்று சமுதாயம் சொல்லுகின்ற அளவுக்கு ஆக்கித் தருவதற்கு அவர்களுக்கு வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. உரிமைகள் இருக்கின்றன; திறமையும் இருக்கின்றன.

என்னைப் பொறுத்தவரையில், என்னுடைய நண்பர்களைப் பொறுத்தவரையில் ஒன்றைச் சொல்லிக்கொள்ள விரும்புகிறேன் இந்த அவையிலேயுள்ள மற்றவர்கள் எனக்கு அனுமதி தர வேண்டுமென்று கேட்டுக் கொள்கிறேன். இதை நாங்கள் மிகச் சாதாரண சீர்திருத்தம் என்று கருதவில்லை. எத்தனையோ ஆண்டுகளாக எங்கள் உள்ளத்திலே உறங்கிக் கொண்டிருந்து, எததனையோ இரவுகள், எத்தனையோ பகல்கள் இப்படி ஒரு சட்டத்தை உருவாக்க முடியுமா, முடியுமா என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்த எங்கள் எண்ணத்திற்கு மதிப்பு அளிப்பீர்களேயானால், இப்படியெல்லாம் நிறைவேற்றப்பட முடியும் என்ற நிலைமை தோன்றாத நாட்களில், இந்தவிதமான திருமண முறையில் பல்லாயிரக்கணக்காகத் திருமணம் செய்து கொண்டிருப்பவர்களுக்கெல்லாம் இந்தச் செய்தி பாரதியாருடைய கவிதைப்படி கூறினால், அவர்களுடைய காதில் “செந்தேனாக”ப் பாயும் இதில் கஞ்சத்தனம் வேண்டாம் அவர்கள் இன்பத்தில் குறுக்கிடத் தேவையில்லை. இதற்குப் பின்னால் திருத்தங்கள் வரலாம் மாலை மாற்றிக் கொள்வது, மோதிரம் போட்டுக் கொள்வது. இவை போன்றவைகளைப் பற்றி வரலாம். அவற்றை விட்டுவிடலாம். ஆனால், பழைய திருமண முறையை மாற்றி, இப்போதுள்ள புதிய முறையிலே திருமணம் செய்து கொள்பவர்கள் சட்டத்திற்கு வெளியே இருக்கிறார்கள். மன்ற நிலையை நிச்சயமாகக் கவனித்து, அவர்களுக்கு ஒரு சட்டப் பாதுகாப்புத் தரவேண்டும் என்பதற்காக இந்தத் திருத்தம் கொண்டு வரப்படுகிறது. நம்முடைய நண்பர் திரு. பொன்னப்ப நாடார் என்று கருதுகிறேன் அக்கினி சாட்சியாக இருந்தால் தான் திருமணம் செல்லும் என்று வழக்கு மன்றத்திலே சொல்லப்பட்டதாகக் குறிப்பிட்டார்கள். சயமரியாதை திருமணங்களிலே பேசிப் பேசி, அந்தக் கருத்துகளெல்லாம் என்னுடைய நினைவுக்கு வருகின்றன. விரிவாகப் பேச நேரம் இல்லை. கடிகாரம் கண்ணுக்குத் தெரிகிறது. ஆகையால், அக்கினி சாட்சியாக என்று சொல்வதில், இந்த நாட்களிலே எவ்வளவு பொருள் இருக்கிறது என்பது எனக்குத் தெரியாது. திருமணத்திற்கே சாட்சி தரத்தக்க அக்கினி பகவான் ஏழைகளை என்ன பாடு படுத்துகிறான், மயிலைப் பகுதியில் என்பதை எண்ணுவது உண்டு. இந்த நேரத்தில் அக்கினி பகவானுக்கு இருக்கிற பெருமையைக்கூடக் கொஞ்சம் குறைத்துக் கொள்ள வேண்டியவர்களாக இருக்கிறோம். ஆனால், அவைகளையெல்லாம் நம்பிக்கை வைத்திருந்த காலத்திலே இருந்து வந்த கருத்துகளுக்கும் இருக்கின்ற கருத்துக்கும் மிகுந்த வித்தியாசம் இருக்கிறது என்பதை யாரும் மறந்துவிட முடியாது.

அக்கினி தேவனைப்பற்றிப் பேசிய நம்முடைய நண்பர் திரு.பொன்னப்ப நாடார் அவர்கள் சொன்ன அந்தக் கருத்தின் அடிப்படையில், சந்திரனும் ஒரு தேவன் என்று இன்றைய தினம் அவர்கள் அதைச் சொல்லுவார்கள் என்று கருதவில்லை. எப்பொழுது சந்திரமண்டலத்திற்குப் போகலாம் என்று சோவியத் நாட்டு விஞ்ஞானிகளும், அமெரிக்க நாட்டு விஞ்ஞானிகளும் போட்டி நடத்திக் கொண்டிருக்கிற இந்த நாட்களில், சந்திரன் ஒரு தேவன் என்றும், அவன் ரிஷியிடத்தில் பாடம் கேட்கப் போனான் என்றும், அவனாக வேறு பாடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டான் என்றும், “நீ தேய்ந்து தேய்ந்து வளரக் கடவாய்” என்று சொன்னவுடன், அதிலிருந்து பவுர்ணமி, அமாவாசை மாறி மாறி வருவதாகவும் சொல்வது ஒரு காலத்திலே எல்லோரும் ஒப்புக் கொண்ட கதை. இன்றைய தினம் எல்லோரும் வேடிக்கையாக வைத்துக் கொண்டிருக்கிற கதை. இன்னும் எதிர்காலத்தில் புத்தகத்திலேகூட இருக்கத் தகாத கதை என்று தள்ளிவிடப்படக்கூடும். இப்படி வளர்ந்து இருக்கிற இந்த நாட்களில் அக்கினி சாட்சியாக வைத்த திருமணம்தான் செல்லும் என்று சட்டம் இருக்குமானால், எங்களுக்கு அது பிடிக்கவில்லை. நாங்கள் இந்த முறையிலே திருமணம் செய்து கொள்ளுகிறோம் என்று சமூகத்திலே ஒரு பகுதியினர் ஒரு விதத்திலே திருமணம் செய்து கொள்வார்களேயானால், அவர்களுக்கு அனுமதி தருவதற்காக ஒரு சட்டமே தவிர, இது வேறு பல சர்வாதிகார நாடுகளில் வரும் சட்டத்தைப்போல 6ஆம் தேதியிலிருந்து நீங்கள் இன்ன மாதிரி நடக்க வேண்டும்’ என்று சமூகத்திற்குக் கட்டளையிடுகிற சட்டம் அல்ல இது. அல்லது உணவு நெருக்கடியை உத்தேசித்து ஆளுக்கு இவ்வளவுதான் கொடுக்கப்படும் என்று சொல்லுகிற சட்டமும் அல்ல.  யாரும் எந்தவிதத்தில் வேண்டுமானாலும் திருமணம் செய்து கொள்ளலாம்.

நம்முடைய எதிர்க்கட்சித் தலைவர் திரு கருத்திருமன் அவர்கள் சொன்னார்கள். “மணவறையில் நான் இரண்டே நிமிஷம்தான் இருப்பேன்” என்று வாலிபப் பருவத்தினர் பெரும்பாலும் மணவறையில் அதிக நேரம் இருப்பதில்லை. சீக்கிரம் முடித்துக் கொண்டு வெளியே போய், நண்பர்களைப் பார்த்து, ‘எப்படி? பார்த்தாயா? சரியாக இருக்கிறதா? அதிகம் பார்க்க முடியவில்லை?” என்றெல்லாம் பேசுவதிலே மணமக்களுக்கு இன்பம் இருக்கிறது. அந்த மண மேடையிலே ரொம்ப நேரம் உட்கார்ந்து கொண்டிருப்பதெல்லாம் – நம்முடைய நண்பர் திரு ம.பொ.சி. அவர்களோ அவரையொட்டி நானோ செய்து கொள்ளக்கூடிய அறுபதாம் திருமணத்திலேதான் அதிக நேரம் மணவறையில் உட்கார்ந்திருக்க முடியும் (சிரிப்பு!). ஆகையால், இந்தத் திருமணச் சட்டத்தைத் திருத்தியமைப்பதிலே இந்தப் பொறுக்குக் கமிட்டியே போதுமானது என்று தான் கருதுகிறேன். நம்முடைய நண்பர் திரு. பொன்னப்ப நாடார் அவர்களை நான் வேண்டிக் கேட்டுக் கொள்கிறேன் இதைப் பொதுஜன அபிப்பிராயத்திற்கு அனுப்பி, அதற்குப் பிறகுதான் முடிவு கட்டவேண்டும் என்று கருத வேண்டாம். ஏனென்றால், இப்படிப்பட்ட திருத்தங்களையெல்லாம் செய்வதற்குத்தான் பொதுமக்கள் நம்மைத் தேர்ந்தெடுத்து அனுப்பியிருக்கிறார்கள். ஆகையால், பொதுமக்களுடைய அபிப்பிராயம் என்று அவர்கள் அளித்திருக்கிற அந்த ஆணையை நாம் மாற்றாமல் மதிக்கத் தவறாமல் நம்முடைய நண்பர் திரு. பொன்னப்ப நாடார் அவர்கள் கொடுத்த திருத்தத்தைத் திரும்பப் பெற்றுக் கொண்டு, இந்தப் பொறுக்குக் கமிட்டியின் மூலம் நல்ல பல கருத்துகளைக் கொடுத்து, நாங்கள் முப்பது ஆண்டுகள், நாற்பது ஆண்டுகள் எண்ணிக்கொண்டிருந்த ஒரு எண்ணத்திற்கு நீங்கள் உறுதுணையாக இருக்க வேண்டும் என்று உங்களை நான் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

இந்தத் திருமண முறைகளைப்பற்றிப் பல பேர்கள் கருத்துகள் தெரிவித்தார்கள். நண்பர் திரு. அரங்கண்ணல் அவர்கள், இது கட்சிகளுக்கு அப்பாற்பட்ட திருமண முறை என்று சொன்னார்கள். சென்ற வாரத்தில் அகில இந்தியத் தலைவர் திரு. காமராஜர் விருதுநகருக்குச் சென்று அங்கு நடந்த திருமணம்கூட பழைய வைதிக முறையையொட்டி நடந்த திருமணமாக இருந்திருக்க முடியாது. எனக்குத் தெரிந்த வரையில் விருதுநகர் பக்கத்தில், சாத்தூர் பக்கத்தில், சிவகாசிப் பக்கத்தில் அந்தக் குலத்தின் பெரியவரை அழைத்துக் கொண்டு வந்து, அந்தத் திருமணத்தை நடத்திக் கொள்ளுவதை முப்பதாண்டுகளாக அவர்கள் பழக்கத்திலே கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள். நம்முடைய திரு. பொன்னப்ப நாடார் அவர்கள் குமரி மாவட்டத்தை சேர்ந்தவர் என்றாலும், அந்தக் குமரி மாவட்டம் இருந்த கேரள இராச்சியத்திலேயே வைதிகத் திருமண முறையிலிருந்து மாறி, முண்டு மாற்றிக் கொள்ளுவது என்று பெரியவாகள் நடத்தி வைக்கின்ற திருமணங்கள் அவருக்குப் பழக்கமானது. வங்காளத்தில் பிரம்ம சமாஜக்காரர்கள் பாஞ்சாலத்திலே அப்படிப்பட்ட மாறுதலை உண்டாக்கினார்கள். தமிழகத்திலே சுயமரியாதை இயக்கக்காரர்களும், தமிழ்ப் பெரும்புலவர்கள் மறைந்த மறைமலையடிகள், திரு.வி.கலியாணசுந்தரனார் போன்றவர்கள், இலக்கியச் சான்றுகள் அளித்து ‘இது தேவை’ தீது பயக்காதது. காலத்திற்கு ஒத்தது. தமிழ்ப் பண்பாட்டோடு இணைந்தது என்றெல்லாம் ஒப்பம் அளித்திருக்கிறார்கள். நம்முடைய தமிழரசுக் கழகத் தலைவர் மதிப்பிற்குரிய திரு ம.பொ.சி அவர்களுடைய இயக்கமும் இதை ஆதரிக்கிறது. இஸ்லாமியரை எடுத்துக் கொண்டாலும்கூட இஸ்லாமியத் திருமணத்திலேகூட அவர்கள் அந்த மணப்பெண்ணும், மணப்பிள்ளையும் உட்கார்ந்த பிறகு கூட, திருமணம் செய்து கொள்ள சம்மதமா?” என்று மணப்பெண்ணைக் கேட்கும் பழக்கத்தைக்கூட அவர்கள் கையாண்டு வருகிறார்கள்.

ஆகையால், இந்தத் திருத்தச் சட்டத்தில் எந்தவிதமான அருவருக்கத்தக்க நிலைமையோ அச்சப்படத்தக்க தன்மையோ இல்லை. பொது மக்களிடத்தில் மறுபடியும் இதை அபிப்பிராயத்திற்கு அனுப்ப வேண்டும் என்று எதிர்க்கட்சியில் சொல்லுகிறார்கள். எந்தச் சட்டம் வந்தாலும் எதிர்க்கட்சியில் உள்ளவர்கள் அப்படிப்பட்ட திருத்தத்தைக் கொடுக்க வேண்டியது தான் பாராளுமன்ற முறை. அதே பாராளுமன்ற முறை நாங்கள் கேட்டுக் கொள்ளுகிற நேரத்தில், தேவையானது என்றால், அதைத் திரும்பப் பெற்றுக் கொள்ளுவதுதான் சிறந்த பாராளுமன்ற முறையும் ஆகும்.  ஆகவே, பாராளுமன்ற முறையை நன்கு அறிந்திருக்கும் நம்முடைய நண்பர் திரு.பொன்னப்ப நாடார் அவர்கள், அவர்கள் கொடுத்த திருத்தத்தைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டு, இந்தச் சட்டம் நல்லவிதத்தில் அமைவதற்குப் பொறுக்குக் கமிட்டியோடு ஒத்துழைத்து உருப்படியான ஒரு சட்டத்தைத் தமிழகத்திற்குத் தந்தோம் என்ற பெருமையில் பங்கு கொள்ள வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டு, என்னுடைய வார்த்தையை முடிக்கின்றேன்.

THIRU R. PONNAPPA NADAR : IN VIEW OF THE ASSURANCE GIVEN BY THE HON. CHIEF MINISTER, I AM NOT PRESSING MY AMENDMENT.

திரு. கே. விநாயகம்: கனம் முதல் அமைச்சர் அவர்களிடமிருந்து மேலும் ஒரு விளக்கம் பெற விரும்புகிறேன். முதலமைச்சர் பேசியதற்குப் பிறகு இதிலே சந்தேகத்திற்கு இடமில்லை என்று எனக்குப் புரிகிறது ஆயினும், இந்தக் கொள்கையைப் பரப்புகிற தலைவர்கள் என்று பலர் இருக்கிறார்கள்.

எல்லாக் கட்சிகளிலும், அவர்கள் குடும்பங்களிலேயே திருமணங்கள் வரும்போது, அவர்கள் இந்தக் கொள்கையை அனுசரிப்பதாக இல்லையே! எனக்குக் கிடைத்த தகவல் அப்படி அதைப்பற்றிக் கனம் முதலமைச்சர் என்ன சொல்லப் போகிறார்?

மாண்புமிகு திரு. சி.என். அண்ணாதுரை: தொடர்ந்து நம்முடைய நண்பர் திரு.விநாயகத்திற்குத் தப்புத் தகவலையே கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் (சிரிப்பு). அதுமட்டுமல்ல, இது திருமணத்தைப் பற்றிய விவகாரம். விநாயகத்திற்குத் திருமணம் ஆனதாகக் கதையிலே அப்படி இல்லை.

- உண்மை இதழ்,16-31.1.26

ஜூனியர் விகடனுக்கு திராவிடர் கழகத் தலைவர் மானமிகு கி. வீரமணி அவர்கள் அளித்த பேட்டி(26.11.2003)

பிற இதழிலிருந்து.....

ஜூனியர் விகடனுக்கு திராவிடர் கழகத் தலைவர் மானமிகு கி. வீரமணி அவர்கள் அளித்த பேட்டி

குழப்பம் ஏதும் இல்லை திராவிடர் கழக தலைவர் கி. வீரமணி

நவப்பர் 6 திருச்சியில் நடந்த திராவிடர் கழக மத்திய கமிட்டியில் தான் இதுவரை வகித்து வந்த பொதுச் செயலாளர் பதவியை துரை. சக்கரவர்த்தி என்பவரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு செயற்குழு உறுப்பினர் பொறுப்பில் மட்டும் இருந்து வந்தார்.

எட்டு நாட்கள் கழித்து 17ஆம் தேதி சென்னையில் நடந்த தலைமைச் செயற்குழுகூட்டத்தில் திராவிடர் கழக தலைவர் ஆக்கப்பட்டிருகிறார் வீரமணி.

திராவிடர் கழக தலைவர்களாக இருந்த தத்தை பெரியார், மணியம்மையார் இருவரது மறைவுக்கு பிறகு கடந்த இருபத்தைந்து ஆண்டுகளாக பொதுச் செயலாளர் பதவியிலேயே இருந்தார் வீரமணி, தலைமைப் பதவிக்கு தானோ அல்லது மற்றவர் களையோ அமர்த்தி அழகு பார்க்காத சூழ்நிலையில், வீரமணியின் இந்த திடீர் முடிவு பற்றி அரசியல் ஆர்வலர்கள் மத்தியில் விமர்சனங்கள் எழுந்திருப்பது உண்மை.

இதற்கான விளக்கம் கேட்டு திராவிடர் கழகத் தலைவர் கி.வீரமணியை சந்தித்தோம்.

இருபத்தைந்து ஆண்டுகளாக வகித்துவந்த பொதுச் செயலாளர் பதவியை விட்டு விலக வேண்டும் என்று எதற்காக முடிவெடுத்தீர்கள் நிர்பந்தம் எதுவும் உண்டா?

எந்த நிர்பந்தங்களுக்காகவும் முடிவுகள் எடுப்பவன் இல்லை நான். என் மனதுக்கு சரி என்று பட்டதை தான் திருச்சி மத்திய கமிட்டியில் செய்தேன். புதிய பொதுச் செயலாளர் அறிவிப்பு செய்யப்பட்டது வேண்டுமானால், இப்போதாக இருக்கலாம். ஆனால் இப்படியொரு எண்ணம் எனக்கு ஓராண்டாகவே இருந்து வந்தது.

அமைப்புக்கு மணியம்மையார் தலைவரான பிறகு அவருக்கு உடல் நலம் பாதிக்கப்பட்ட போது என்னையே நிரந்தர பொதுச்செயலாளர்' என்று அம்மா அறிவித்தார். அவர் மறைவுக்குப் பிறகு நான் சந்தித்த சோதனைகள் வேறு யாரும் சந்தித்திருக்க முடியாது. பெரியார் திடல் பற்றி இந்த டிரஸ்ட் பற்றி வழக்குகள். அவை பிரச்சனை இல்லாமல் முடித்து விட்டன.

ஒரு காலத்தில் என்னை விட்டு விலகியிருந்தவர்கள் என்னை ஏற்றுக் கொள்ள மறுத்தவர்கள். என்னை எதிர்த்தவர்கள் எல்லாம் என்னை ஏற்றுக் கொண்டு இயக்கத்துக்கு மீண்டும் வரக்கூடிய மகிழ்ச்சியான சூழ்நிலையில் தான், பாதை செப்பனிட்டு இயக்கத்தை கற்கோட்டையாக்கிவிட்ட நிலையில்தான் பொதுச்செயலாளர் பதவிக்கு இளைஞர் ஒருவரை பரிந்துரை செய்தேனே தவிர, மற்றபடி வேறு உள்நோக்கமும் இல்லை"

அதுசரி அதற்கும் மேலான தலைமைப் பதவியில் நீங்கள் இப்போது நியமிக்கப்பட்டிருப்பது சிலரை விமரிசனம் செய்ய வைக்கின்றதே"

இளைஞர்களுக்கு பயிற்சி தர பொதுச் செயலாளர் பதவியைத் தந்ததை ஏற்கிறோம். ஆனால், நீங்கள் தலைமைப் பதவியில் இருக்க வேண்டும் என்று எல்லோரும் சொன்னார்கள்.

என்ன நோக்கத்துக்காக இந்த ஏற்பாட்டைச் செய்கிறேனோ, அதுவே கெட்டுப் போகும் என்று நான் சொன் னேன். அப்படியும் யாரும் ஏற்கவில்லை. இரண்டு மூன்று நாட்களானால் இது சரியாகிப் போய்விடும் என்று எதிர்பார்த்தேன் ஆனாலும் தொண்டர்கள் தொலைபேசியிலும் கடிதத்திலும் மீண்டும் மீண்டும் வற்புறுத்தி என்னை நிர்பந்திக்க தொடங்கி விட்டார்கள். 

அமைப்புக்கு புதிய எழுச்சி ஏற்படுத்த செய்த ஏற்பாடு, மன இறுக்கத்தை ஏற்படுத்துவது நல்லதல்ல என்றுதான் தலைவராக இருக்க சம்மதித்தேன். 

“நமக்கு தலைவர் என்றால் பெரியார்தான”' என்று எல்லாக் கூட்டத்திலும் பேசிவிட்டு பதவியை நீங்களே வகிப்பது நெருடலான விஷயமில்லையா?

அதில் எந்த மாற்றமும் இப்போதும் இல்லை பொதுச்செயலாளரோ,

தலைவரோ எந்தப் பெயரிட்டு அழைத்தாலும் என்னைப் பொறுத்தவரையில் நான் பெரியாரின் கொள்கை பேசும் ஒரு ஒலி பெருக்கி, பெரியாரின் கொள்கைகளை எழுதும் ஒரு பேனா, அவ்வளவுதான்.

இத்தனை ஆண்டுகள் இல்லாமல் திடீரென்று ஏன் இந்த மாற்றம் என்கிறார்கள். ஒரு இயக்கத்தின் கொள்கை தான் மாறக்கூடாது. முறைகள், திட்டங்கள் மாறலாம் தவறே இல்லை. விரிவுபடுத்துவது, பெரிதுபடுத்துவது தவறே இல்லை. சுருக்குவது. மறைப்பதுதான் தவறு. பெரியார் காலத்தில் இப்போது இருப்பது போன்ற பொறுப்புகள் பலதும் இல்லை அதற்காக அவை இப்போதும் வேண்டாம் என்றா நினைக்க முடியும்?

 "தலைவர், பொதுச் செயலாளர் என முக்கியப் பொறுப்புகளுக்கு பத்து நாட்களுக்குள் தனித்தனியே நடந்த நியமனங்கள். இயக்கமே குழப்பத்தில் இருக்கின்றதோ' என்று நினைக்க வைக்காதா?

"இந்த கருஞ்சட்டை இயக்கத்தின் யதார்த்தத்தை புரியாதவர்கள் தான். புதிய அறிவிப்புகளை பார்த்து குழம்புவார்களே தவிர, இயக்கத்தில் குழப்பம் இல்லை. என் மீது இருக்கும் அளவு கடந்த பாசம் தான் இந்த புதிய அறிவிப்புக்கு காரணம்

மத்தியில் பிஜேபி அல்லாத காங்கிரஸ் அல்லாத கட்சியின் கூட்டணி ஆட்சியை

அமைக்கப் பாடுபடப் போவதாக ஜெயலலிதா அறிவித்திருக்கிறார். அவருக்கு முழு அளவில் உதவுவதற்காகத்தான் பொதுச் செயலாளர் பதவியிலிருந்து நீங்கள் விடுவித்துக் கொண்டதாக ஒரு பேச்சு இருக்கிறதே?

நாங்கள் எந்தக் கூட்டணியிலும் சேராதவர்கள் அதுவும் அரசியல்வாதிகள் அல்ல.

அதே நேரத்தில் அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்டு இயங்குபவர்களும் அல்ல. மக்களின் வாக்குகளைப் பெற்று ஒரு அரசு அமையும்போது. தன் சாதக பாதக அம்சங்கள்

எங்கள் இயக்கத்தையும். கொள்கைகளையும் பாதிப்பதால், அரசியலை உன்னிப்பாக கவனிக்கிறோம். அவ்வளவுதான்.

எப்படியிருப்பினும் மத்தியில் பிஜேபி காங்கிரஸ் அல்லாத ஒரு அரசை அமைப்பது என்ற முதல்வரின் அறிவிப்பு வரவேற்கத்தக்கது.

”ஆனால் பிஜேபியை மிஞ்சும் அளவுக்கு இந்துத்வா கொள்கைகளை தமிழக அரசு பின்பற்றுவதாக குற்றச்சாட்டு உண்டே?” 

"நட்பைப் பற்றிக் கவலைப் படாமல் இதை நான் விமரிசனம் செய்துதான் வருகிறேன். புதிய தலைமைச் செயலகத்துக்கு அடிக்கல் நாட்டு விழாவில் பூமிபூஜை நடந்ததை கண்டித்தேன். இது திராவிட இயக்கத்தின் அடிப்படைக் கொள்கைக்கு விரோதமானது தான்.

இந்துத்வா வோட்டு வங்கியை கணக்குப் பார்த்து இப்படிச் செய்தால் அதிமுக ஏமாந்துதான் போகும். தமிழ்நாட்டில் இந்துத்வா வோட்டு வங்கி என்பதே கிடையாது

• (நன்றி: ஜூனியர் விகடன், 26.11.2003)

-விடுதலை நாளேடு, 29.11.2003

திருமண மந்திரங்கள் குறித்து இராமானுஜ தாத்தாச்சாரியார்

மறைந்த காஞ்சி சங்கராச்சாரியாரின் ஆலோசகரும், ஒரு நூற்றாண்டை எட்டிப் பிடித்தவருமான அக்னிஹோத்திரம் ராமானுஜ தாத்தாச்சாரியாரின் 'இந்து மதம் எங்கே போகிறது?' என்ற அவரின் நூலிலிருந்தே  (பக்கம் 151-153).

'திருமணத்தில் வாத்யார்கள் ஓதும் முரண்பாடான மந்த்ரங்களுக்கு மேலும் உதாரணம் சொல்கிறேன் என போன அத்யாயத்தில் சொல்லியிருந்தேனல்லவா!

அத்தகைய ஒரு மந்த்ரத்தைப் பாருங்கள்.

தாம்பூஷன் சிவதமாம் ஏவயஸ்வ

யஸ்ஸாம் பீஜம் மனுஷ்யா பவந்த்தீ

யான ஊரு உஷதி விஸ்ரயாதை

யஸ்யா முஷந்தஹா ப்ரஷரே பஷேபம்''

இது வேதத்தில் சொல்லப்பட்ட மந்த்ரம். இதை கல் யாண மேடையிலே பெண்ணையும், மாப்பிள்ளையையும் உட்கார்த்தி வைத்து சத்தமாக சொல்கிறார் வாத்யார். இந்த மந்த்ரத்தின் அர்த்தம் புரிந்தால், அந்த வாத்யாரை நீங்கள் வாத்சாயணர் என்றுதான் அழைப்பீர்கள்.

அப்படி என்ன சொல்கிறது இந்த மந்த்ரம்? நான் அவனை கட்டிப் பிடிப்பேன். அப்போது எங்களது அந்தரங்க பாகங்களை சரியாகப் பொருந்தச் செய்யுமாறு... தேவதைகளே நீங்கள் உதவ வேண்டும்....

இந்த மந்த்ரத்தின் அர்த்தத்தை இதைவிட நாகரீகமாக சொல்ல முடியாது. விளக்கமாக நான் சொல்லியிருப்பேன் என்றால்... என் மீதும் என் வயதின் மீதும் உங்களுக்கு இருக்கும் மரியாதை போய்விடும். அப்படிப்பட்ட மந்த்ரம் அது.

என் இஷ்டமித்ரர் ஒருவரது மகளின் கல்யாணம் சமீபத்தில் நடந்தது. அந்த பெண் மகாபுத்திசாலி. சமஸ்கிருதம் பயின்றவள் அவள் மணமேடையிலே உட்கார்ந்திருக்கும் போது

வாத்யார் இந்த மந்த்ரத்தை உரக்கச் சொல்ல....

ஸ்வாமீ....  நிறுத்துங்கோ என்றாள் அவள். வாத்யார் வாயடைத்து விட்டார்.

இதுக்கு என்ன அர்த்தம் தெரியுமோ?..... பொண்ணும் மாப்ளையும் துணியில்லாம செய்யுற காரியத்தை.....  நீங்க பல பேர் முன்னாடி சொல்றேளே....

வாத்யார் அதன்பிறகு அந்த மந்த்ரத்தை சொல்ல வில்லை. இதை ஏன் சொல்கிறேன் என்றால், வாத்யார்கள் சடங்குகள் என்ற பெயரில் என்ன அர்த்தம் என்றே தெரியாமல்... பல மந்த்ரங்களை உச்சரித்து வருகிறார்கள் என்பதை சுட்டிக் காட்டத்தான்.

இதுபோல் இன்னொரு மந்த்ரம்

விஷ்ணுர் யோனி கர்ப்பயது தொஷ்டா ரூபானி பீமிசது

ஆரிஞ்சது ப்ரஜாபதி

தாதா கர்ப்பந்தாது.... இதன் அர்த்தம்... இன்னும் ஆபாசம்....!

விஷ்ணுர் யோனி கர்ப்பயது...' எனத் தொடங்கும் இந்த மந்த்ரத்தின் அர்த்தம்தான் என்ன?

பெண்ணானவளின் அந்தரங்க பாகம் மூன்று பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. யோனி, மத்யமம், உபஸ்தம் என மூன்றாகப் பிரிக்கப்பட்டிருக்கும். இதன் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் ஒரு தேவதை உட்கார்ந்திருக்கிறது.

அதாவது, விஷ்ணு, தொஷ்டா, தாதா ஆகிய தேவதைகள் இம்மூன்று பாகங்களிலும் உட்கார்ந்திருக் கிறார்கள். இவர்கள்தான்... ஆணும், பெண்ணும் தேக ஸம்பந்தம் - உடலுறவு கொள்ளும்போது எல்லாம் சரியாக நடக்கிறதா என்பதை கண்காணிக்கிறார்கள். அதாவது.... நாம் தேக ஸம்பந்தம் கொள்வதை கூட விஷ்ணு உள்ளிட்ட தேவதைகள் அருகில் இருந்து, இன்னும் சொல்லப்போனால் அந்த இடத்திலேயே இருந்து கவனிக்கிறார்கள்.''

இவ்வாறு ராமானுஜ தாத்தாச்சாரியார் எழுதியுள்ளார்.

தாலி கட்டாத திராவிடர்கள்

தமிழ்நாடு

நீலகிரியில் வாழும் மக்களாகிய தொதவர், கோட்டர் என்பவர்கள் இல்லாதவர்கள். திருமணத்தின் போது தாலி கட்டும் வழக்கம் இல்லாதவர்கள்.

இவர்களோடு அம்மலையில் வாழும் படகரிடமும் தாலிகட்டும் வழக்கம் இல்லை.

கோதாவரி மாவட்டத்து மலைகளில் வாழும் கோயிகளும் தாலி கட்டாத வர்கள்.

கஞ்சம், விசாகப்பட்டினம் மாவட்டங்களிலுள்ள மலைவாழ் கொண்டர் என்பவர்களும், இவர்களது கிளையினரான சவரர் என்பவர்களும் திருமணத்தின்போது தாலி கட்டும் வழக்கம் இல்லாதவர்கள்.

இவர்களுள் நீலகிரியில் வாழும் கோட்டர் மனைவி, கணவன் இறந்த பின், தான் அதுவரையில் அணிந்திருந்த பித்தளை காப்பை மங்கல நீக்கத்திற்கு அறிகுறியாக உடைப்பது வழக்கமாக இருந்து வருகிறது.

மேற்கு தொடர்ச்சி மலையில் வாழும் முதுவர் என்னும் வகுப்பார், சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முன் அயலார் படையெடுப்பின்போது, 

மதுரையிலிருந்து இம்மலை நாட்டுப் பகுதிகளுக்கு ஓடி வந்து விட்டதாக கூறுவர். இவர்கள் கோவை, மதுரை மற்றும் மலையாள மாவட்டங்களி லுள்ள மலைகளிலும் திருவாங்கூர் நாட்டிலுள்ள மலைகளிலும் வாழ்ந்து வருகின்றனர். இவர்களிடையே திருமணத்தின்போது மணமகன் மணமகளுக்கு காதணிகளையும், பித்தளைக் காப்பையும், ஒரு புடவையையும், சீப்பையும் கொடுப்பது வழக்கம். அவன் இறந்த பிறகு அம்மணமகள், அவனால் கொடுக்கப்பட்டு தான் அதுவரையில் அணிந்து வந்த காதணிகளையும், பித்தளைக் காப்பையும் நீக்கி விடுதல் இன்றும் இருந்து வரும் வழக்கமாகும். (இக்கால கோட்டர் மனைவி வளையலை உடைத்தலும், முதுவர் மனைவி வளையலை நீக்கலும், சங்க காலக் கண்ணகி வளையலை உடைத்தலும், வெளிமான் மனைவியர் வளையலை நீக்கியதும் இங்கு சிந்திக்கத்தக்கன)

தெலுங்குப் பழங்குடிகள்

 இக்கால நாகரிகம் எட்டிப் பாராத| பழங்குடிகளாகிய தெலுங்கு நாட்டு  ஏட்டர், ஏனாதிகள் முதலிய இனத்தாரிடம் தாலி கட்டும் வழக்கம் இல்லை. 

மலையாளம்

மலையாள நாட்டிலுள்ள செருமார், முக்குவர், பலியர், வலையர், புலையர், பறையர், நாயாடிகள், பனியர், மலக்கர், கரிம்பளர், மலையர், மலசர், காடர், வேட்டுவர், மாவிலோர், அருநடர்.முதலி யோரிடத்திலும் திருமணத்தின்போது தாலி கட்டும் வழக்கம் இல்லை. ஈழுவர், காணிகர் முதலிய சில சாதியர் "மின்னு" என்னும் அணியைத் திருமணத்தின்போது அணிகின்றனர். வாரியார் என்பவர் மத்தளம் அல்லது பறை வடிவில் உள்ள 'மாத்ரா' என்னும் அணியை கட்டுவர். அந்நாட்டு சலவைத் தொழிலாளர் ‘உந்து மின்னு’ அல்லது ‘புளியிலைமின்னு’ என்னும் அணியை கட்டுவர். மலையாள வேட்டுவருள் மண அணியாக மோதிரம் அணிவித்தல் மரபு.

கன்னட நாடு

கன்னட நாட்டிலுள்ள காப்பிலியர், | கொரகர், காடு குறும்பர், மொகயர், கார்விகள் முதலிய சாதியாரிடமும் தாலி கட்டும் வழக்கம் இல்லை. கார்வி என்னும் பரதவர் பொன்மணி (தாரைமணி) கழுத்தில் கட்டி பெண்ணைப் பந்தலுக்கு அழைத்து வருவர். காப்பிலியர் கரிய கண்ணாடி வளையல்களை அணிகின்றனர்.

துளு நாடு

துளுநாட்டிலுள்ள பாணார், ஓடாரி என்னும் சாதியரிடமும் தாலி கட்டும் வழக்கம் இல்லை.

அகம்படியர்

இவருள் பலர் மங்கல நாண் மட்டுமே அணிவது வழக்கம். சிலர் தாலி கட்டுதலை மேற்கொண்டுள்ளனர்

. நன்றி: காவிரி நாடனின் "உலகத் திருமணங்கள்' என்ற நூலிலிருந்து

- விடுதலை ஞாயிறு மலர், 29.11.2003

பொங்கலை ‘திராவிடர் திருவிழா’ என்று ஏன் அழைக்கிறோம்? – ஆசிரியர் கி.வீரமணி

தமிழ்ப் புத்தாண்டு என்பது தை முதல் நாள் பொங்கல் முதலே என்பது அறிவார்ந்த தமிழ் அறிஞர்களின், திராவிடச் சிந்தனையாளர்களின் சீரிய கருத்து. 1921ஆம் ஆண்டு பச்சையப்பன் கல்லூரியில் கூடிய தமிழ்ப் பேரறிஞர்கள் ஒன்றுகூடி இதை உறுதிப்படுத்தினார்கள் என்பது மறக்கப்பட்ட அல்லது மறைக்கப்-பட்ட வரலாறு ஆகும்!

‘‘நித்திரையில் இருக்கும் தமிழா

சித்திரை அல்ல உன் புத்தாண்டு!’’

என்று தனது ஆழ்ந்த புலமையாலும் அறிவார்ந்த மொழி, இன நல உணர்வாலும் புரட்சிக்கவிஞர் முழங்கினார்!

ஆரியப் பண்பாட்டுப் படையெடுப்புக் காரணமாக நமக்குச் சம்பந்தமில்லாத புராணக் கதைகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட, ஆரியப் பண்டிகைகளை – விழாக்களைக் கொண்டாடினர், பண்பாட்டுப் படையெடுப்பில் சிக்கிச் சீரழிந்த நம் முன்னோர்கள்!

பெரியாரின் பகுத்தறிவுப் பண்பாட்டுப் புரட்சியால் இழந்தவற்றைப் பெற்று வருகிறோம். மீட்டுருவாக்கமும் செய்து மகிழ்கிறோம்.

தை முதல் நாள்தான் தமிழ்ப் புத்தாண்டின் தொடக்கம் என்பதற்கு ஏராளமான மறுக்க முடியாத வாதங்களையும் தரவுகளையும் அளித்துள்ள நிலையில், இன்னமும் சிலர், “மூர்க்கனும் முதலையும் கொண்டது விடா’ என்ற பழமொழிக்கொப்ப, புத்தாண்டு ஏப்ரல் 14 தான் முதல் நாள் என்று கூறுவது அவர்களது அறியாமையையும் வீண் பிடிவாதத்தையுமே காட்டுவதாக உள்ளது!

இன்றும் சில ஆணவ ஆரியப் பல்லக்குத் தூக்கிகள், நாம் உருவாக்கிய தமிழ் உணர்வை மூலதனமாக்கி அரசியல் பிழைப்பு நடத்துவோர்,

‘‘பொங்கல் திருநாளை, திராவிடர் திருநாள் என்று அழைக்கலாமா?

தமிழர் திருநாள் என்று அழைக்கலாமே’’ என்று குதர்க்கவாதம் பேசி குறுக்குச் சால் ஓட்டுகின்றனர்!

ஏன், திராவிடர் திருநாள் என்று கூறுகிறோம்? பண்பாட்டுப் படையெடுப்பால், ஆரியப் பண்பாட்டை – குலதர்மத்தைக்  காக்கவே பல ஆரியப் பண்டிகைகள்! ஆனால், ‘பொங்கல்’ அப்படி அல்ல! இது உழவர் திருநாள்!

ஆரியப் பண்பாட்டின்படி, உழுவது பாபகரமான செயல் (மனுதர்மம், அத்தியாயம் 10, சுலோகம் 84) என்கிறது.

‘உழுவார் உலகத்தார்க்கு அச்சாணி’ என்றும்,

உழுதுண்டு வாழ்வாரே வாழ்வார்மற் றெல்லாம்

தொழுதுண்டு பின்செல் பவர். (குறள் 1033)

என்றும் கூறி, உழவைத் தலைமேல் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடும் இரு வேறு எதிர் எதிர் பண்பாட்டு அடிப்படையில் ‘பொங்கல்’ உழவர் திருவிழா என்றும், திராவிடர் நாகரிகத்தை – பண்பாட்டைப் பாதுகாக்கவே இந்த விழா எடுப்பதும் தனி முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகும்.

‘தமிழர்’ என்பதும், ‘திராவிடர்’ என்பதும் முரண் அல்ல. தமிழரைவிட ‘திராவிடர்’ என்பது பாதுகாப்பானது. பண்பாட்டு அடிப்படையில் பேராசிரியர் அன்பழகன் அவர்கள் சொன்னார், ‘தமிழன்’ என்று சொன்னால் பெருமை பெறுகிறேன்! ‘திராவிடர்’ என்று சொன்னால் உரிமை பெறுகிறேன்! என்று.

‘தமிழர்’ என்று சொல்லும்போது பார்ப்பனரும்  நாங்களும் ‘தமிழர்’ என்று சொல்லி உள்ளே நுழைவர். ‘திராவிடர் திருநாள்’ பொங்கலை பார்ப்பனர்கள் தீபாவளியைக் கொண்டாடுவது போலக் கொண்டாடுவதில்லையே!

அதையே ‘மகர சங்கராந்தி’ என்று திசை திருப்புகிறார்களே! எனவே, ‘தமிழர் திருநாளா? திராவிடர் திருநாளா?’ என்பது தேவையற்ற விவாதம்; கேள்வி எழுப்பி காலத்தை விரயமாக்குவது.

எதிரியின் ஆயுதம் பார்த்து அதற்குத் தக போர்முறையை வகுப்பதுதான் பெரியாரின் போர்முறை. நினைவிற்கொள்ளுங்கள்!

- உண்மை இதழ்,1-15.1.26